soytarı

diyecektim; "ben bir soytarıyım. kraliçem! seni güldürebilirdim, ağlayan bulutların altındayken sarayın. ben bir soytarıyım. sevgili kraliçem! sadece bir kez ağlasam?
gerçek olan bir his yaşamak istiyorum..."

bir ahmağın su geçirmez çadırı var. rüzgar esecekti bir gün, fırtına kopacaktı,
suyu içine almayan bez parçası, suyun içine gömülecekti. içindeki o ahmak farkedecekti kendi kimliğini, kim olduğunu. oracıkta ağlayacaktım farkındalığı tanıdığımda dizlerimin üzerinde. ve diyecektim; "ben bir soytarıyım. kraliçem! seni güldürebilirdim, ağlayan bulutların altındayken sarayın. ben bir soytarıyım. sevgili kraliçem! sadece bir kez ağlasam? gerçek olan bir his yaşamak istiyorum..."

asıldı soytarı bahçedeki bir ağaca, o gün tüm çiçekleri soldu o sarayın.
bedeni uzaklara, çok uzaklara.. bu bir emir!
kayıkçılar demir aldı yosunlu koydan. bir şarkı söyledi teki, öteki kürek çekti..
kahin yalan söyledi, tufan selam durdu.