içimdeki haylaz çocuğu en son gördüğümde uyumakla meşguldu. Bir zamanlar domino taşlarına yenik düşüp günahlarından kurtulmak için daldığı o saklambaçlı uyku, ayakkabısındaki muhtemel kaldırım tozlarının yaklaşık 2 yıl kadarını silip süpürmüştü. Bu süre boyunca o gece gündüz hep uyudu. Bir kaç gün önce ona tekrar baktım ve uyandığını gördüm. Önce esnedi, sonra sağa sola baktı. Gözlerini ovuşturdu ve ayağa kalktı. Hemen nice yaramazlıklar yaptı dola taşa. Sonra bir soluk aldı ve dünya varmış dedi. Bir kaç da küfür sıraladı kabuslarına. Kötü rüyalardan uyanmış bu veledin hayallerine ulaşması an meselesiydi.
Şimdi on gün yokum. Gittiğim yerde ve geri geldiğimde mutlu olacağım. Benim hayallerimin gerçekleşmesi şu yazıyı okuyanın zikinde olmayabilir, çünkü kendi hayallerim, beni mutlu eder. Bilirim; rüzgar kanatlarımı acıtacak. Ama melankoli benim hamurumda var... güneşi seviyorum, yağmuru bıraktım size. İyice yıkanın.
