giriş - ruh tasması

birileri vardı içimizde dolaşan, hiç hakları olmayan bir şeyi istediler. onlarınmışcasına çektiler durdular. gün be gün koparmaya yaklaştılar.ama hiç bir zaman koparamayacaklardı, bunu unuttular. ruh tasmalarımız var bizi bize bağlayan. aklımızı kalbimize, kalbimizi sevdiklerimize bağlayan. bedenlerin en güçsüz düştüğü, her darbede yalpaladığı an, onu aşılayan. ruh tasmalarımız var kimi zaman kötü ellere geçen, oradan oraya zincirlerinde sürüklendiğimiz, ama dönüp dolaşıp yine bağlı olduğumuz yeri bulduğumuz. ve bir gün kırılacaksa zincirleri, demektir ki; ruh ve beden iki ayrı yola düşmüş.beden, üzerine çiçekler ektiğimiz, ağaçlar diktiğimiz hatta ondan geldiğimizin söylendiği yola, ruh ise hep merak ettiğimiz kimimizin inanıp kimimizin inanmadığı yere giden yola. ve karar verdim, bundan sonra ki bağlılıklarım önce kendime olacak. kendime olacak ki fazla uzaklaşmayayım kendimden. ne de olsa kopmadıkça bitmez, bitmedikçe kopmaz. bir anlamı kalmadığında hiç bir şeyin, irademin anahtarlarını kullanırım, zamansızca çözmek için bağı.